Peeters – De Wever het mag constructiever

peeters de weverPeeters en De Wever in debat. Zondag 11 mei op de ‘Zevende dag’ zaten ze eindelijk tegenover elkaar. Twee Vlaamse kopstukken zoals dat heet. Twintig minuten in debat, of was in het ‘duel’?  Als neutraal toeschouwer – ik hou van de regenboog als ik toch politiek kleur moet bekennen – en als coach en facilitator van managers in confrontaties in een bedrijfscontext, was het een boeiend schouwspel om te bekijken. Ik heb gesnoept van de verbale en vooral non-verbale communicatie van de heren. De meeste lezers zullen het wellicht ook gezien hebben: het zijn geen vrienden, het zijn boksers die in de ring komen met de hoop op een K.O. overwinning.  Dat is anders uitgedraaid. Zelfs de professionele jury van ‘de redactie’ hield het op een gelijkspel. Handig, hard en sluw beperkten de heren zich tot een partij schaduwboksen, niemand werd ernstig geraakt. Tenzij één keer, de eerste minuut. Over de inhoud hebben zich intussen veel ‘kenners’ uitgesproken, dat laat ik aan hen. De vorm was die van een teleurstellende grote bokskamp onder kampioenen, waarbij de ene de andere verbaal in de hoek probeert te meppen, en waarbij dat toch net niet wil lukken. Allebei sterke jongens. En toch. De denksnelheid en verbale kracht van De Wever, steeds bruggetjes makend naar Europa en Nederland, staat op een hoog niveau. Peeters zat dan ook meestal in het defensief, dat zag je meteen aan de lichaamstaal: de ogen meer naar de interviewer dan naar zijn opponent gericht (terwijl de Wever ogen wijd open Peeters wél voortdurend viseert). Peeters’ rechterhand met afwisselend duim en wijsvinger of duim en wijs -én middelvinger op elkaar,  met af en toe de ultieme wijzende rechterwijsvinger, in de richting van De Wever. Beetje belerend?

Constructief taalgebruik was er weinig te horen. Zo noteerde ik van De Wever: ‘wij zijn niet asociaal’. Een dubbele negatie. Ai, dat kan beter. Anderzijds was zijn lichaamstaal veel opener (handen op de tafel open naast elkaar tijdens het luisteren) dan die van  Peeters (handen op elkaar gevouwen, gesloten dus). Hoe dat bij de kijker overkomt laat ik in het midden, hoe het bij mij overkomt: rustige zelfzekerheid bij de ene, ongemakkelijk en toch kordaat defensief bij de andere. Beiden beheersen ze de kunst om kalm te blijven, zelfs meer ontspannen naar het einde toe. Misschien omdat  ze voelden dat er geen al te zware klappen vielen, en dat ze dus ‘proper’ uit de ring zouden stappen (dat is mijn interpretatie). Je ziet hen als het ware nadenken om in de laatste ronde toch nog een ultiem punt te scoren, maar ze blijven schaduwboksen, met de gedachte dat ze op 26 mei wellicht tot elkaar veroordeeld zullen zijn. Damage control heet dat. Met één uitzondering: de harde ‘rechtse’ opener van De Wever: een onverwachte ‘move’, meteen in de aanval over de affiche: “het laagste wat ik ooit gezien heb”, die Peeters even naar lucht deed happen. Hij zei letterlijk: “het is goed dat er daarmee gestart wordt…” en dat gelooft niemand natuurlijk, je zag het ook aan zijn lichaamstaal dat hij even wankelde. Logisch, het was niet voorzien en het was een directe en welgemikte slag. Het wat onhandig tijd kopen ging hem niet goed af, maar Peeters is ervaren en herstelde zich snel. Hij trapte niet in de val van een zware tegenaanval, en bleef handig ontwijken, tot hij wat kon tegen scoren, om dan voor een gelijkspel te gaan.

Zo zie je dat topsport en toppolitiek veel gemeen hebben. Strategie, tactiek, snelheid, geduld, doorzetting: het was er allemaal. Beide heren zijn ook goed getraind, mentaal, verbaal én fysiek. De non-verbale taal werkt sterker en langer door dan de verbale, dus toch een licht voordeel voor De Wever hier denk ik. Ik ben trouwens heel benieuwd wat de komende 14 dagen nog komt. Klik hier voor de link naar het debat.

IMG_3389Als afsluiter iets over ‘constructief communiceren’ uit het PACE leiderschap model. Als we het toch over woorden hebben: het ‘niet asociaal zijn’ kan vervangen worden door ‘wij zijn sociaal geëngageerd’. Het ‘fouten’ en ‘leugens’ verwijten van de andere kan vervangen worden door: ‘ik zie dat anders, jullie zeggen dit… wij zeggen dàt’. Constructieve communicatie gaat over wat je wél gaat doen, wat je zelf wil gaan realiseren. In plaats van te zeggen: ‘stop met de mensen bang te maken’ kan je zeggen: ‘onze voorstellen zijn constructief en zorgen voor een klimaat van vertrouwen en werkijver, daar staan we met Vlaanderen wereldwijd voor bekend, laat ons vanaf 26 mei zo snel mogelijk weer aan de slag’. Misschien kunnen alle politici en alle partijen zich eens buigen over constructief taalgebruik, ook non-verbaal, het zou wervender, geloofwaardiger en krachtiger klinken. Het zou ons misschien weer kunnen doen geloven dat we er op vooruit kunnen gaan. Het zou ook een pak interessanter zijn om te volgen.

Om met Monty Python te besluiten. “And now something completely different”

Twee topsporters waarmee ik samenwerk en die  het PACE model consequent toepassen waren vorig weekend  heel succesvol: Bert de Backer kon mee vieren als lead out man voor Marcel Kittel in de Giro. Hij werkt zich onderweg te pletter, tot de laatste kilometer (als het lukt) om de snelste spurter van het moment fris aan de eindmeet te krijgen. Ondanks alle hectiek van zo’n grote ronde blijft Bert kalm en gefocust, en wint Marcel twee ritten op rij. Emma De Brabandere die u op de homepagina van de website regelmatig in beeld ziet met haar prachtig paard Chopin won zondag 11 mei haar eerste dressuur wedstrijd dit jaar. Ondertussen studeert ze haar laatste jaar osteopathie en combineert ze veel en hard trainen met veel en hard studeren. Met succes! Proficiat alle twee.