Category Archives: Performant

Gentse Feesten en terug aan de slag

Dank u, dank u lieve lezers, voor jullie reacties op de ‘ik ga met vakantie-nieuwsbrief’ en de vorige blog . Je hartverwarmende wensen kaats ik je graag terug.  Durf ook schaamteloos lui genieten, het is absoluut aan te raden. Het is mijn eerste werkdag: 23 juli, en de digitale detox is geslaagd! Voor 80 % toch… vorige week heb ik thuis al eens wat mails bekeken. Tja. 8 op 10 dus voor ‘loslaten’.  Na een paar weken vakantie in het 20ste-eeuwse Umbrië, voel ik mij weer thuis. Waarom? Het leven kabbelt hier rustig verder onder een Vlaamse zomer met zijn zon, wolken en af en toe een lekker onweer, én de Vlaamse regering is gevormd! Op de Belgische nationale feestdag nog wel (een voorteken?). Mijn intussen groen geworden longen – in Umbrië is de lucht als zuiver goud, er rijden nauwelijks auto’s en er zijn nauwelijks fabrieken tenzij wijnfabrieken – worden weer uitgedaagd op straat en in de Gentse parkings. Het nieuws zit vol slecht nieuws over internationale ontmenselijking, het is druk aan de kust en het is Gentse Feesten.

manngold-foto

Het gigantische aanbod aan optredens is een gesel voor mensen die moeilijk kunnen kiezen, en een zegen voor gulzige (jazz)muziekliefhebbers zoals ik. Tien dagen davert Gent op zijn fundamenten, en biedt het rillingen, trillingen, emoties, passie, verbazing, verwondering en verbondenheid. Optredens van amateurs en professionals, meer dan duizend zijn het er op 10 dagen. Indrukwekkend. Ik beleef het met plezier omdat ik overal, op ieder optreden, mensen zie performen die daar vaak meer dan duizend uren hebben in geïnvesteerd. Ik beleef plezier aan twee saxofoon spelende kinderen op straat: ‘altijd is Kortjakje ziek’ klinkt ontwapenend in een sax-duet van acht à negenjarigen. Zij doen het met minder uren repeteren (gezien de leeftijd) en met minder noten op hun zang, heerlijk authentiek. Ik zag gisteren drie prachtige optredens op drie uur tijd. En ik verwonder mij over de perfomances, de passie, de liefde voor het vak. Ik bewonder intussen het resultaat (de muziek, de dans, het woord) en effect ervan op het publiek. Zo zette Manngold De Cobre (zie foto hierboven) zondagavond om één uur ’s nachts heel Sint-Jacobs op zijn kop. Daarna, om 3 uur ‘ s ochtends volgde nog een pittige DJ-set… Waar ter wereld is zo iets mogelijk? In Gent dus. En het gebeurt er allemaal vriendelijk, proper en in stijl. Dat is prettig thuis komen. Nu weer aan het werk vol nieuwe energie. Geïnspireerd door kunstenaars die passioneel onbeperkt hard oefenen, herhalen, repeteren, voorbereiden…ga ik er ook weer aan beginnen voor het volgende PACE- seizoen van coaching, training en spreken voor groepen. Die inspiratie wens ik jou ook toe (met zes favoriete muzikale links hieronder), of vertrek je nog met vakantie? Geniet er dan van, schaamteloos, en kom opgeladen terug!

Optredens mij beklijfden en zullen bijblijven:

José James: soul, charm, rhythm, pace, ballads, funk… Een unieke performer die speelt met een super band, en met zijn publiek op Gent Jazz. Vijftien minuten genieten via deze link.

Manngold de Cobre: Unieke mini bigband die harde rock met intelligente jazz en schitterende harmonie afwisselt. Dertien topmuzikanten blazen je letterlijk van je sokken. De video van één minuut is hilarisch.

John Ghost: drum, contrabas, piano, gitaar, vibrafoon en saxofoon op een epische en meeslepende manier eigenwijs op smaak gebracht. Zes-koppige band met een unieke sound die je doet dromen met je voeten op de grond. 

Little Dots: keyboards, sax, gitaar, ritme, zang. Drie artiesten met een potentieel om veel mensen te doen smelten. Prachtige zang, kwetsbaar mooi. Het was ook heel warm in de spiegeltent, maar niet alleen door de temperatuur. Hier als cadeautje hun eerste single: https://www.youtube.com/watch?v=kbjWQuPUftM

Nordmann E.P. release: gitaar, bas, drum en sax: dan denk je aan Jazz, en dat is het ook, tot het harde rock wordt en trance en fusion en een nieuw geluid. Uiterst krachtig recept. Klik hier voor de video van het optreden waarmee ze op Humo’s Rock Rally tweede werden.

Voor mijn vertrek zag ik nog Thé Lau, terminaal ziek, een ontroerend schoon afscheidsconcert geven in Amsterdam. Zijn CD ‘Platina Blues’ grijpt je bij de keel. Een 5 minuten korte Terzake reportage over zijn laatste optreden in de AB.

 

Jan Mulder wereldkampioen

1025_Mulder

Marc Wilmots laat de Rode Duivels punten pakken. En veel. Hij heeft steeds meer feiten en cijfers die hem ‘gelijk’ geven. Hij is omringd met een  sterke staff, tot en met een topchef, maar koos er voor om zelf de rol van mental coach op te nemen. Mensen die topprestaties leveren zijn naast fysiek en technisch getalenteerd, ook mentaal sterk. Die mentale kracht heeft vele facetten, waaronder het ‘streversgehalte’. Al die ego’s leggen de lat zo hoog dat er binnen een team competitie ontstaat.  En frustratie, afgunst en andere normale emoties bij topsport. 23 spelers voor 11 basisplaatsen. Hou die allemaal scherp, gemotiveerd, flexibel en vol vertrouwen, ook al moeten ze slechts 3 minuten spelen, of helemaal niet: een onmogelijke opdracht voor één mens. In een dergelijke groep heersen groepsdynamieken die bij succes onzichtbaar blijven. Zo lang men wint mort men niet. Bij hoge stress of bij falen komt de mentale kracht vaak op een minder fraaie manier naar buiten. Een voorbeeld: Lukaku die de hand van de coach weigert, en letterlijk om zich heen schopt en roept als een verwende puber die zijn zin niet krijgt. De reactie van Wilmots op de persconferentie was voor mij duidelijk: het wordt onder de mat geveegd bij al het andere stof. De frustratie van Dufour en andere spelers die barsten van de goesting en de adrenaline, en die op hun ongelofelijke honger blijven zitten: onder de mat! Er dreigen nog meer ontploffingen. Maar onze bondscoach blijft een topcoach, ook hij mag zich vergissen. Hopelijk is er geen mentale coach nodig en voetballen ze in de achtste finale de pannen van het dak. Daarvoor zal er een klein mentaal mirakel nodig zijn want de uitstraling, de overtuiging, het enthousiasme… van de Rode Duivels de eerste twee matchen deed meer denken aan Rode Cavia’s. Rennen dat wel, maar naar waar en waarom?

1025_Mulder

De beste stuurlui staan aan wal. Veel sportpsychologen en mental coaches vinden dat Wilmots een fout maakt omdat hij geen professionele mentale omkadering heeft voorzien. Met deze ploeg, nummer vijf op de wereld als het om transferwaarde gaat, moet er enthousiast en dominant voetbal mogelijk zijn. Jan Mulder analyseert het knap, en kan het nog creatief, scherp, humoristisch en spitsvondig verwoorden. Dat hij op 4 mei dit jaar negen en zestig is geworden (69) lijkt wel fictie. Voor mij is Jan Mulder wereldkampioen “professionele voetbalcommentaar geven”. Volgens Jan mag het allemaal wat spontaner (authentieker), enthousiaster, waardoor het sterker (performanter) wordt.  Op die manier bouw je (constructief)  sneller (hogere pace) een goede aanval op.  Mulder staat – zonder het te weten – achter het acroniem PACE: performant, authentiek, constructief en enthousiast, en straalt dat ook helemaal uit. Jan Mulder op zijn 69 wereldkampioen! Leve De Rode Duivels, zo lang het duurt genieten we mee van de euforie van onze landgenoten in het algemeen en van onze koningin in het bijzonder. Lees meer over Mulder de communicator: klik hier. Bij gebrek aan mental coach in Brazilië kan iemand daar Jan Mulder’s enthousiasme injecteren in iedere Duivel zijn hoofd, hart en benen? Dàn en alleen dàn pakken we de wereldtitel.

 

Vergaderen is populair. Conference calls, skype, échte ouderwetse vergaderingen: het is noodzakelijk, maar wie gaat er met ‘enthousiasme’ naar de volgende vergadering? Het is populair, maar is het effectief? Is het interessant? Er is veel weerstand tegen vergaderen. Ik hoor vaak van mijn klanten dat ze het helemaal niet effectief vinden. De “meetingcultuur” is in vele ondernemingen een (on)uitgesproken bron van frustratie. Je kent alle frustraties van meetings dus bespaar ik je het lijstje. Vergaderen, coachen, een verkennend gesprek, een brainstorming… hoe kan het met meer impact, met meer effect?

on top of it

Wandel! Doe het gewoon, ga op wandel met je gesprekspartner(s). Er is steeds meer wetenschappelijk bewijs dat wandelen niet alleen aangenamer en gezonder is, maar ook effectiever als je snel tot goede oplossingen of ideeën wil komen.  De universiteiten van Michigan en Stanford leveren wetenschappelijke argumenten. Hebben we die nodig? Ons gezond verstand weet dat, zeker nu het zomer is, een wandeling energie geeft, inspiratie brengt, en je in een ‘andere’ context beter tot ‘connectie’ brengt. De moeite om het eens te proberen. Grote leiders en managers doen het ook. Durf je je volgende gesprek of meeting buiten houden?

Ik bedank mijn klant, een jonge CEO van een jong en bloeiend IT-bedrijf, om me deze link te bezorgen. Nu is het aan jou: “Bridge the ‘inspiration – action’ gap” and just do it. Eén klik en je bent er.

 

Examenstress: een eigentijdse visie in De Tijd

Tussen Roland Garros en Wimbledon zitten we volop ‘in den blok’. Ouders van studenten en de studenten zelf zullen het geweten hebben. Het is van alle tijden. Of wacht even, van alle tijden, is dat zo? Is het van deze tijd? Journaliste Ine Renson verdiepte zich voor de krant ‘De Tijd’ in het onderwerp (30 mei 2014). Zij stak haar licht op bij verschillende onderwijsspecialisten in Vlaanderen en wereldwijd. Ik mocht mijn visie geven op ‘omgaan met stress’ tijdens de examens. Stress die vaak een negatieve invloed heeft op de prestatie. Stress en presteren onder druk… dat is al jaren het domein waar ik me graag uitleef. Binnenkort hebben honderdduizenden studenten er mee te maken.  Ademhalingstechnieken, slaaprituelen, pauzes zinvol vullen met ontspanning, sport, yoga… het helpt allemaal, en je kan daar heel veel rust mee bereiken. Rust die noodzakelijk is om je beter te kunnen concentreren. Ook concentratietechnieken zijn zeer nuttig. Dat helpt allemaal om beter te presteren. Maar de ‘waarom’ vraag van de relevatie van examens is hiermee niet beantwoord. We leven in een snel evoluerende leeromgeving. Sneller dan ooit komt nieuwe informatie op ons af. Hoe gaan we daar mee om? Hoe verwerken wij dat? Doen we dat zoals in de vorige eeuw? Studenten moeten zich vandaag net zoals 50 en 100 jaar geleden forceren om op korte tijd vijf tot vijftien examens af te leggen. Pakken stof in het brein opslaan, stockeren, memoriseren, reproduceren, om het de dag nadien te klasseren. Klasseren in de vergeetput van het brein.

Het zou goed zijn voor de discipline en de stressbestendigheid. Mocht dat al het geval zijn, dan zijn er vandaag andere methoden. Er zijn talloze andere en sterkere manieren om permanent te leren en te studeren, en sneller associaties te leggen tussen beschikbare informatie. Een jonge kandidaat op de arbeidsmarkt zal meer succes hebben als hij/zij flexibel en snel kan redeneren, schakelen, informatie terug vinden, dan de ijverige uitblinker in het opslaan van megabytes aan informatie. Hoog tijd voor onderwijsspecialisten om er iets aan te doen. Dat gebeurt ook, daarom aanrader:

Het volledige artikel http://www.tijd.be/nieuws/archief/Schaf_de_klassieke_examens_af_Je_wordt_er_alleen_maar_slimmer_van.9508177-1615.art?highlight=examens

De Giro en de verkiezingen: winnen op veerkracht

Een hondenstiel zegt men. Van de ene vergadering naar het andere interview hollen, vliegen, haasten. Wat hebben toppolitici en topwielrenners gemeen? Wat is er zwaarder? De marathon van de verkiezingsdebatten lopen of de Giro d’Italia rijden: 21 dagen koersen en 3459 kilometer afleggen. Winst door veerkracht. De foto’s geven twee zeer veerkrachtige mensen weer: een Belgische politica die veel tegenwind overwon, en een Zwitserse topatleet die altijd sterk terug kwam ondanks zware valpartijen. Beiden presteren ze op topniveau.

images-1Elke dag alles uit de tank halen, je wonden likken, valpartijen incasseren, journalisten en commentatoren trotseren. Je moet  uiteraard fysiek in supervorm zijn om deze uitdagingen dag in dag uit aan te kunnen. Mentaal van staal, of net niet, mentaal veerkrachtig, wat betekent dat? Toppers onderscheiden zich door hun uithoudingsvermogen, incasseringsvermogen, kalmte, scherpte, techniek, strategie, aanpassingsvermogen… Een batterij competenties en talenten is niet genoeg. Een stevige voorbereiding, een performant team, een ijzeren wil om door de pijngrens te gaan horen daar ook bij. Dat zijn enkele ingrediënten die de moderne gladiatoren van de politiek en de sport in hun recepten moeten draaien om hun prestaties constant op hoog niveau te houden. Sporters, managers, politici moeten presteren: in het oog van de storm, voor het oog van de camera. Iedereen kijkt mee. Haarscherpe beelden van kapotte broeken en truitjes, afgeschaafd vel, bloed en stukjes asfalt in opengereten spieren. De RAI gaat wel heel ver dit jaar. Voor mij té ver.

Haarscherpe beelden van minuscule zenuwtrekjes, zelfs in de radiostudio, van politici, worden van commentaar voorzien. Maggie lacht altijd vriendelijk, Koen was wat nerveus, Wouter kijkt zachtmoedig, Bruno lijkt in zijn gat gebeten… en de dag nadien weer glimlachend opnieuw de arena in. Dat heet veerkracht.

fabian-cancellara-alles-of-niets-op-paterberg-id4314453-1000x800-nAls mental coach en trainer heb ik het voorrecht soms op de eerste rij te zitten. Ik ken de twijfels en de eenzaamheid, de voorbereiding, de spanning, de stress om altijd ‘top’ te zijn. Met veel respect mag ik mee beleven hoeveel energie het vraagt om constant scherp te zijn, kalm te blijven, terug te komen uit het dal dat vaak pijnlijk diep kan zijn. Veerkracht, constructief denken, concentratietechnieken en ontspanningstechnieken: daar kan je het verschil maken. Iedere renner die start in de Giro is een uitzonderlijk topsporter. Ook al doen er dagelijks slechts enkelen mee voor de overwinning, ook al is een beetje koorts voldoende om er uit te gaan. Ieder TV-optreden voor de verkiezingen is een (boks)wedstrijd, iedere keer weer die stress. Stress kan je drijven tot betere prestaties, maar er zijn grenzen. Dat is dan weer het uitdagende en prikkelende aan mijn job: hoe verleggen we die grenzen, hoe bewaak je ze, hoe doseer je zodat je iedere dag opnieuw het beste uit jezelf bovenhaalt. En vooral: leren aanvaarden dat het soms iets minder is om dan veerkrachtig opnieuw uit te hoek te komen, want omgaan met een dipje, een tegenslag, een langdurige uitputtingslag: dat is wat de echte performers kenmerkt. Uit een verloren gewaande positie terugkomen en scoren doet zoveel meer deugd. Daar maken echte topperformers het verschil. Maggie De Block en Fabian Cancellara hebben dus heel wat gemeen. Veerkracht, altijd terugkomen, en steeds beter worden. Het PACE coachmodel biedt duidelijke handvaten om dat doel te bereiken, het blijft bij je eigen talenten en interesses en haalt het beste uit jou naar boven.

Ik wil al mijn klanten feliciteren met de veerkracht en het doorzettingsvermogen die ze dagelijks tonen. Het is een eenvoudig recept, en toch vraagt het veel inzet, wilskracht en discipline om het vol te houden. Aan allen van harte nog veel succes.

Peeters – De Wever het mag constructiever

peeters de weverPeeters en De Wever in debat. Zondag 11 mei op de ‘Zevende dag’ zaten ze eindelijk tegenover elkaar. Twee Vlaamse kopstukken zoals dat heet. Twintig minuten in debat, of was in het ‘duel’?  Als neutraal toeschouwer – ik hou van de regenboog als ik toch politiek kleur moet bekennen – en als coach en facilitator van managers in confrontaties in een bedrijfscontext, was het een boeiend schouwspel om te bekijken. Ik heb gesnoept van de verbale en vooral non-verbale communicatie van de heren. De meeste lezers zullen het wellicht ook gezien hebben: het zijn geen vrienden, het zijn boksers die in de ring komen met de hoop op een K.O. overwinning.  Dat is anders uitgedraaid. Zelfs de professionele jury van ‘de redactie’ hield het op een gelijkspel. Handig, hard en sluw beperkten de heren zich tot een partij schaduwboksen, niemand werd ernstig geraakt. Tenzij één keer, de eerste minuut. Over de inhoud hebben zich intussen veel ‘kenners’ uitgesproken, dat laat ik aan hen. De vorm was die van een teleurstellende grote bokskamp onder kampioenen, waarbij de ene de andere verbaal in de hoek probeert te meppen, en waarbij dat toch net niet wil lukken. Allebei sterke jongens. En toch. De denksnelheid en verbale kracht van De Wever, steeds bruggetjes makend naar Europa en Nederland, staat op een hoog niveau. Peeters zat dan ook meestal in het defensief, dat zag je meteen aan de lichaamstaal: de ogen meer naar de interviewer dan naar zijn opponent gericht (terwijl de Wever ogen wijd open Peeters wél voortdurend viseert). Peeters’ rechterhand met afwisselend duim en wijsvinger of duim en wijs -én middelvinger op elkaar,  met af en toe de ultieme wijzende rechterwijsvinger, in de richting van De Wever. Beetje belerend?

Constructief taalgebruik was er weinig te horen. Zo noteerde ik van De Wever: ‘wij zijn niet asociaal’. Een dubbele negatie. Ai, dat kan beter. Anderzijds was zijn lichaamstaal veel opener (handen op de tafel open naast elkaar tijdens het luisteren) dan die van  Peeters (handen op elkaar gevouwen, gesloten dus). Hoe dat bij de kijker overkomt laat ik in het midden, hoe het bij mij overkomt: rustige zelfzekerheid bij de ene, ongemakkelijk en toch kordaat defensief bij de andere. Beiden beheersen ze de kunst om kalm te blijven, zelfs meer ontspannen naar het einde toe. Misschien omdat  ze voelden dat er geen al te zware klappen vielen, en dat ze dus ‘proper’ uit de ring zouden stappen (dat is mijn interpretatie). Je ziet hen als het ware nadenken om in de laatste ronde toch nog een ultiem punt te scoren, maar ze blijven schaduwboksen, met de gedachte dat ze op 26 mei wellicht tot elkaar veroordeeld zullen zijn. Damage control heet dat. Met één uitzondering: de harde ‘rechtse’ opener van De Wever: een onverwachte ‘move’, meteen in de aanval over de affiche: “het laagste wat ik ooit gezien heb”, die Peeters even naar lucht deed happen. Hij zei letterlijk: “het is goed dat er daarmee gestart wordt…” en dat gelooft niemand natuurlijk, je zag het ook aan zijn lichaamstaal dat hij even wankelde. Logisch, het was niet voorzien en het was een directe en welgemikte slag. Het wat onhandig tijd kopen ging hem niet goed af, maar Peeters is ervaren en herstelde zich snel. Hij trapte niet in de val van een zware tegenaanval, en bleef handig ontwijken, tot hij wat kon tegen scoren, om dan voor een gelijkspel te gaan.

Zo zie je dat topsport en toppolitiek veel gemeen hebben. Strategie, tactiek, snelheid, geduld, doorzetting: het was er allemaal. Beide heren zijn ook goed getraind, mentaal, verbaal én fysiek. De non-verbale taal werkt sterker en langer door dan de verbale, dus toch een licht voordeel voor De Wever hier denk ik. Ik ben trouwens heel benieuwd wat de komende 14 dagen nog komt. Klik hier voor de link naar het debat.

IMG_3389Als afsluiter iets over ‘constructief communiceren’ uit het PACE leiderschap model. Als we het toch over woorden hebben: het ‘niet asociaal zijn’ kan vervangen worden door ‘wij zijn sociaal geëngageerd’. Het ‘fouten’ en ‘leugens’ verwijten van de andere kan vervangen worden door: ‘ik zie dat anders, jullie zeggen dit… wij zeggen dàt’. Constructieve communicatie gaat over wat je wél gaat doen, wat je zelf wil gaan realiseren. In plaats van te zeggen: ‘stop met de mensen bang te maken’ kan je zeggen: ‘onze voorstellen zijn constructief en zorgen voor een klimaat van vertrouwen en werkijver, daar staan we met Vlaanderen wereldwijd voor bekend, laat ons vanaf 26 mei zo snel mogelijk weer aan de slag’. Misschien kunnen alle politici en alle partijen zich eens buigen over constructief taalgebruik, ook non-verbaal, het zou wervender, geloofwaardiger en krachtiger klinken. Het zou ons misschien weer kunnen doen geloven dat we er op vooruit kunnen gaan. Het zou ook een pak interessanter zijn om te volgen.

Om met Monty Python te besluiten. “And now something completely different”

Twee topsporters waarmee ik samenwerk en die  het PACE model consequent toepassen waren vorig weekend  heel succesvol: Bert de Backer kon mee vieren als lead out man voor Marcel Kittel in de Giro. Hij werkt zich onderweg te pletter, tot de laatste kilometer (als het lukt) om de snelste spurter van het moment fris aan de eindmeet te krijgen. Ondanks alle hectiek van zo’n grote ronde blijft Bert kalm en gefocust, en wint Marcel twee ritten op rij. Emma De Brabandere die u op de homepagina van de website regelmatig in beeld ziet met haar prachtig paard Chopin won zondag 11 mei haar eerste dressuur wedstrijd dit jaar. Ondertussen studeert ze haar laatste jaar osteopathie en combineert ze veel en hard trainen met veel en hard studeren. Met succes! Proficiat alle twee.

Saskia Van Uffelen: “H.R. manager belangrijker dan CFO”

De ex-CEO van Bull die haar bedrijf succesvol liet groeien is een mama. Moeder van vijf kinderen, een jonge vijftiger (52) die op dit moment, eind april, overstapt naar Ericsson. Als CEO natuurlijk. Saskia is zeer consequent in haar columns in ‘De Tijd’, haar televisieoptredens, haar contacten met Nelie Kroes, haar boek ‘Iedereen Baas’. Ze heeft het over ‘nieuw leiderschap’. “We moeten uit onze ivoren toren komen en coaches worden… opleiding en ontwikkeling centraal stellen en onze medewerkers zelfstandig maken.”

Saskia-Van-UffelenDoor zich regelmatig te ontspannen (vrijdagnamiddagen, week-ends en vakanties houdt zij écht vrij) kan ze dit tempo aanhouden. Niet tot haar zeventigste zoals ze zelf zegt. Ze is tenslotte nog jong, een babyboomer van 52. Gepokt en gemazeld in de IT-business en toch een fanatieke people manager. Zij ziet  “IT als stimulans om menselijker te managen.” Haar enthousiasme hierover deelt ze in haar boek ‘Iedereen baas’  waar ze uitlegt dat we vanaf 2016 met vier generaties zullen samenwerken in de bedrijfswereld. De Z-generatie, geboren na 1992, is op komst, en die slikken niet zo maar een hiërarchisch bevel (vraag het aan de leraren en professoren aan de universiteit, die zijn verplicht zich aan te passen aan de Z-ters, een factor in het stijgend burn-out percentage misschien…). De generatie Y (° 1980-1992) maakt het de huidige managers al niet zo gemakkelijk en toch wordt de uitdaging: hoe houden we die vier generaties samen vrolijk gemotiveerd? Door nieuw leiderschap dus. Saskia Van Uffelen haar voorbeeldfunctie is belangrijk, haar communicatie hierover ook. We weten nu dat het in 2014 en in de toekomst mogelijk is hard te werken, veel verantwoordelijkheid te nemen, een bedrijf en een gezin te leiden, en dat allemaal te relativeren. Saskia, une grande dame, die ons nog lang mag inspireren. Wij wensen haar succes met haar nieuwe uitdaging bij Ericsson, die gelukzakken!

PS. Als coach, speaker en trainer, als babyboomer en vader van twee Y-generatieleden, zie ik in veel bedrijven en organisaties veelbelovende synergie ontstaan. Voorwaarde: een open geest en de kunst om minder oordelend te zijn langs beide kanten. Openheid, passie en het delen van informatie maakt mensen enthousiast, de E van PACE.

Ter info het generatie-overzicht

Babyboomers:  ° 1946 – 1964   Generatie X: ° 1965 – 1979  Generatie Y: ° 1980 – 1992  Z-ters: vanaf 1993

Welkom op de nieuwe site: concentratie!

Wim speecht

Wim speecht voor ouders over focus en social media

Welkom op de nieuwe site. Ik dank Philippe en Annick van Appcom voor de vlotte, snelle en professionele samenwerking. Volg de evoluties want het is een dynamisch gebeuren, via twitter en Facebook kan je foto’s en en evenementen volgen.  Het eerste blogstukje gaat over de P van Performantie. Concentratie is een kunst, een vaardigheid: je wordt performanter op mentaal vlak als je dagelijks traint op focus en concentratie. Dat is ons vak! Even een klein -bijna- waar gebeurd verhaal:

Probeer je beter te concentreren zei ze tegen haar zoon van zestien. Hoe doe ik dat vraagt hij? Weet jij wat het is een uur niet op Facebook te zijn? (94 % van de 15 tot 19-jarige Nederlanders zit op Facebook). Ondertussen speelt een Youtube-filmpje en probeert zoonlief zijn huiswerk te maken. Hij bedient zich gretig van  Googledocs en een dropbox voor grote volumes: dat is wel handig. Multi taksen en voor geen meter vooruit gaan. “Concentratie” zegt ze tegen haar zoon van zestien “dat is met volle aandacht met één ding bezig zijn.”” Ondertussen stijgt een prikkelende brandgeur op tot boven in de kamer van zoonlief (waar het ook niet meteen fris ruikt naar sokken en onderbroeken). “Shit” gilt ze luid, mijn pizza onder de grill! Ze stormt de trap af. Zoonlief roept haar na “concentratie mama, één ding tegelijk”!

Langer werken: boodschap aan/van Bart De Wever

Deze blog werd geschreven ongeveer 10 maanden geleden. ‘Langer werken’ is nu realiteit geworden, ook voor de politici. . De eindsprint van de onderhandelingen was slopend, en de komende dagen blijven loodzwaar op fysiek en mentaal vlak. Wat nieuw is, behalve de nieuwe regering zelf natuurlijk, is dat de pers het nu ook oog en oor heeft voor het fysieke en menselijke aspect. Zo mochten Frank Beke en Gwendoline Rutten vroeger dan normaal vertrekken bij Reyers Laat gisteren. We gaan er dus op vooruit, met een verbazende glazen bol van De Wever vorig jaar. We wensen de nieuwe excellenties een gezonde fysieke en mentale regeerperiode. Het zal nodig zijn.   Blog van 21/11/2013 >
In het nieuws van 21 november 2013 vernemen we dat Bart De Wever opgenomen is op de spoedopname in Antwerpen. We wensen hem veel beterschap, hopen voor hem dat het bij een kleine inzinking blijft en dat het geen zwaar onderliggend medisch probleem is. Wat gebeurt er als we heel lang aan stuk intens en veel werken? Je wordt moe, prikkelbaar, gaat nog harder werken en je kan niet genoeg recupereren.Veel leidinggevenden, ondernemers, politici herkennen dit fenomeen. Hun omgeving ondervindt dit ook maar heeft er vaak weinig invloed op. Soms is de mentale en emotionele drive zo groot, dat men de signalen niet voelt, niet (h)erkent. Men denkt: het is tijdelijk druk nu…
Vandaag heb ik  op het forum van ‘De Tijd’ met de volgende reactie geplaatst, met het idee dat alle leiders, managers, politici en ondernemers hier iets uit leren:
Het lichaam trekt aan de noodrem, hoe sterk de geest ook mag zijn, vroeg of laat bereikt men de limiet. Trop is teveel. Dit is geen burn-out, het is een melt-down: als een kernreactor te lang teveel energie geeft en het koelsysteem begeeft, overhit de boel. Leren doseren wordt de volgende uitdaging. Ik wens de heer de Wever hierbij een nieuw inzicht als hij duurzaam wil doorgaan.  Slim delegeren en ondersteuning  toelaten. Succes!
Performance coaching en training kan aan die noden tegemoet komen, want in deze complexe tijden kan je je beter goed verzorgen en goed omringen met professionals om scherp te blijven op lange termijn.