Category Archives: Uncategorized

Over vermoeidheid en burn-out

Wim_RombautLR11

Hoe zou het zijn met Stijn Helsen? Op oudejaarsnacht uit het raam van een Brussels hotel gevallen. Of gesprongen. De pers sprong er op, Helsen kwam er met enkele breuken vanaf, en verder geen nieuws meer. Men sprak van een wanhoopsdaad, van oververmoeidheid, zelfs van burn-out. Hugo Camps schreef er een opiniestuk over op 4 januari.

Stress en overbelasting, vermoeidheid en continue prestatiedruk: dat zijn de killers van kleine en grote ondernemers. Een burn-out is het eindstation: het gaat om ‘geen zin meer’ in de job vanwege een laag energiepeil. Daardoor gaat men twijfelen aan het eigen kunnen. Het is logisch dat op zo’n moment managers en ondernemers  zich afvragen: ‘kan ik het nog’ en ‘zal ik het ooit nog kunnen’? Dat kan een gezond reflectiemoment zijn, maar liefst op tijd. Zo kan men op een gezonde manier de juiste stappen zetten. Een sabbatical, afbouwen, delegeren, meer tijd nemen voor gezonde ontspanning:  dat zijn enkele opties om vermoeidheid of burn-out aan te pakken.  Natuurlijk in de context van de financiële en economische realiteit.

Wim Rombaut
foto Bart Van Leuven

Niet iedere vermoeide manager is ‘opgebrand’. Een leidinggevende die nog wel ‘wil’ gaan, die nog ‘goesting’ heeft, maar die fysiek en mentaal leeg is, dat is geen burn-out.  Die persoon is gewoon ‘leeg’, maar zal veel sneller herstellen, dan zij die alle ‘goesting’ en ‘geloof’ kwijtgespeeld zijn onderweg.  

Mensen die twijfelen: het is de normaalste zaak van de wereld. Op dat moment heeft men een professioneel klankbord nodig, een sparringpartner die hen uitdaagt, een inspiratiebron die hen opties biedt om er snel weer bovenop te komen, een trainer/coach die hen op de juiste manier weer in conditie brengt. De paralellen tussen topsport en management zijn talrijk. Sven Nys, die gisteren op indrukwekkende wijze Belgisch Kampioen veldrijden werd, (37) heeft ook al mindere dagen gekend, was ook al ooit oververmoeid, opgegeven door anderen… maar Sven bleef er in geloven, bleef ‘goesting’ hebben, en heeft een topcoach, Paul Van den Bosch naast hem. Presteren in de sport en in het bedrijf: in volgende blog meer daarover.
Tip: ontspanningstechnieken en methodieken kunnen zeker helpen, maar eerst is er nood aan een  fundamentele keuze voor structurele en organisatorische maatregelen: hoe en wat te doen om nog jarenlang op een gezonde manier mee te draaien als bedrijfsleider of manager. Daarbij is professioneel advies een goede investering. 

Moge 2014 een Licht jaar worden!

IMG_3204
Even de verplichte nummers laten overwaaien… Gelukkig Nieuwjaar wensten wij elkaar met volle overgave – meestal toch –  Wat is dat? Gelukkig? Ah, vooral een goede gezondheid, dat is het voornaamste. Dat cliché heb ik vaak, zeer vaak gehoord de laatste week. Nu het hevigste gezoen en geknuffel achter de rug is, zijn we terug in het ritme, terug in het zadel. Vooruit er mee!  2014, hier zijn we.

Wimereux 5/1 2014 wilde elementen en heel bijzonder licht
Geluksprofessoren en trendwatchers roepen dezer dagen dat de middenklasse het moeilijker zal krijgen, dat de (heel) rijken goed voor zichzelf zullen blijven zorgen, en dat de armen armer zullen worden… Adjiedj Bakas, onlangs in Knack en ontzettend beroemd in NL vertelt het hier http://www.bakas.nl/9-nieuws/242-simpelweg-trends-2014.   

De trend die het zal ‘moeten’ halen de komende jaren is ‘eenvoud, lichtheid, vrolijkheid’ als antwoord op de  aanzwellende complexiteit, stress, werkvolume, informatievolume, verkeersdrukte. Alles groeit, vergroot, en dat aan een steeds hogere snelheid. Met lichtheid er tegenaan, het wordt anders te zwaar. Of te donker. Of onverteerbaar. Het is niet het bang zijn dat telt, bang zijn mag, het is hoe je er mee omgaat. Hier mijn wensen voor een
Performant jaar > presteren, doseren, delegeren, efficiënt en effectief zijn
Authentiek jaar  > hoe meer een mens zichzelf kan blijven, hoe meer zij/hij geloofwaardig is en gewaardeerd wordt
Constructief jaar > hoe meer je constructief kan denken, hoe duidelijker en aangenamer je communiceert
Enthousiast jaar > check elke dag of je de drie eerste items in de praktijk brengt en jouw enthousiasme zal aanstekelijk zijn.
Bepaal je eigen PACE, je eigen lichtheid, eenvoud en vrolijkheid.

Schitterend en inspirerend filosofisch boek gelezen de voorbije weken ‘De vrolijke atheïst’ van Jean Paul Van Bendegem. Vrolijk boek, en zware kost licht gebracht.


Nog meer zin in trends?

http://wijs.be/nl/trends-inzichten/blog/detail/online-trendrapport-2014

De Zonnewende en wensen voor 2014

IMG_2831


Net voor zonsopgang in Oostende. 12 oktober 2013

 Op 21 december 2013 om 18.11 u
is de astronomische winter begonnen
De ZON stond op haar noordelijkste positie
ten opzichte van de aarde
vanuit het noordelijk halfrond bekeken
Op dat moment keerde het hele systeem
De dagen worden dagelijks iets langer
Sinds mensenheugenis is dit een inspiratiebron
voor rituelen, feesten, lichtfeesten, kerstmis…
Licht en het ontbreken er van doet iets met ons
Kaarsen en lampions brengen ander licht
De dagen lengen weer
Met de winterZONnewende
is de wereld weer een keerpunt
Voorbij
De ZON zal nu het komende halfjaar
Iedere morgen een paar minuten
Vroeger opstaan
Een bijzonder feit dat miljarden jaren bestaat
Wat we leren uit de natuur
Is dat verandering de enige constante is
met uitzondering van de ZON
die zes maand lang
dagelijks iets hoger
aan de horiZON zal staan
Tot ze weer lager draait op 21 juni  2014
Ik dank alle klanten en collega’s voor een
Schitterende samenwerking het afgelopen jaar
Ik kijk uit naar 2O14 met open vizier
Op een authentieke manier
Constructief denkend en doende
Nieuwsgierig en enthousiast
Dat geeft kracht
kracht die je met anderen kan delen
En dat wens ik jou
Met heel mijn hart
Wim Rombaut

Feel free:
Stuur deze boodschap naar zoveel mogelijk mensen, zodat ze zich bewust worden dat verandering de enige constante is, behalve de ZON, die is er altijd, ook al zit ze in onze contreien vaak achter mist en wolken. Je weet dat ze er is. 
Meer weten over de zonnewende en over de data van de  seizoenen?

Performant, authentiek, constructief en enthousiast leiderschap. PACE.

sir-ken-serieus

Het team gaat voor hem door het vuur, en voor elkaar. Hoe doet hij dat?
Mijn baas straalt zo’n rust en vertrouwen uit, je neemt het zo over, je vertrouwt haar direct. Hoe kan dat?

Gisteren, 12/12/2013, zag en hoorde ik professor Buyens  (Vlerick) en ondernemer Herman Van de Velde (Lingerie Van de Velde), spreken te Melle. In het ILVO spraken zij over een toekomstgerichte visie op leiding geven. Ik was aangenaam verrast dat de waarden die hier in de titel staan, zo uitgebreid aan bod kwamen. Duurzaam succesvol zijn in deze competitieve wereld vraagt veel van een mens. Zij die anderen leiden werden ondergedompeld in een bad van ‘waarden’. Het is op die manier dat ik mijn klanten begeleid, zowel persoonlijk als hun team: op basis van een eenvoudig denkkader kan je méér bereiken met je team. 

Stel. Je bent een manager, ondernemer, leidinggevende, met een groot hart, een hoog empathisch vermogen en een sterk doorzettingsvermogen. Je gelooft in authentieke, eerlijke communicatie. Je bent heel bereikbaar en beschikbaar, je krijgt er energie van anderen te zien groeien. Je botst af en toe tegen je eigen grenzen en die van anderen. Vermoeidheid, overwerk… het overkomt je gewoon. Je neemt wat gas terug, je relativeert, reorganiseert, recupereert, en BAM, je gaat door voor een restart. Iedere keer opnieuw.  Jij bepaalt het tempo van je eigen professionele leven en dat van je team. De uitvoering, de acties, die doe je samen.

Inspiratie bij Sir Ken Robinson:  talent, passie, authenticiteit

Dankzij de auteurs van de boeken die ik lees,  dankzij vele  gesprekspartners, collega coaches ook, dankzij mijn klanten… ontstond een eenvoudig denkkader dat ik PACE leadership ging noemen. Ondernemen en managen wordt elke dag complexer, drukker, intenser. En toch zijn er mensen die dit heel goed volhouden. Wat is hun recept?  Omdat ik het principe ‘less is more’ adoreer distilleerde ik vier basiswaarden om in 2014 en de komende jaren succesvol en harmonieus leiding te geven.    Ik som ze graag even voor je op, en wens je veel plezier in het toepassen en het be-leven van deze waarden in je eigen leven, – ook privé – in je eigen gezin, familie, bedrijf, organisatie. Iedere coach, trainer, manager, docent, sporter, zal zich beter voelen, sterker ook, indien je er écht mee aan de slag gaat.


Performant > presteren en doseren, selecteren en delegeren, resultaatgericht timmeren aan de weg en er van genieten. Effectief en efficiënt presteren en anderen dat ook laten doen.
Authentiek > Transparant, eerlijk, integer: zo dwing je respect af.   
Constructief > kijken naar dezelfde situatie in een toekomstperspectief. Leren van successen. Opbouwend taalgebruik. Negaties leren omzetten naar positief en wervend formuleren. Positieve psychologie in de praktijk brengen. 

Enthousiast > inspirerend leiderschap, ‘leading by example’ is zoveel sterker en duurzamer dan  ‘leading by fear’, pittig, met passie en met een gecontroleerde dosis humor.


Ik wens iedereen een goede eindsprint tot de komende Kerstperiode. Tijd voor reviews en previews, waarbij ik hoop dat  PACE een positieve rol mag spelen.
Mocht je tijd vinden en interesse hebben in die periode om inspiratie op te doen, hier enkele blogstukjes uit 2013 en 2012 die  goed onthaald werden, en waarover ik in 2014 regelmatig lezingen mag geven. Contact op backfun@telenet.be



PS hartelijk dank voor de vele complimenten over de blogstukjes over Nicaragua. Intussen helemaal weer op zijn Westers gerecupereerd





Dank u deelnemers, dank u Vredeseilanden: Nicaragua Classic 2013 was top!

fotobertjane
Jane en Bert

Nicaragua doorkruisen met de mountainbike, een avontuur met een begin en een einde. Je leest er dagelijkse verslagen over in de blogs hieronder. Dankzij een goede voorbereiding en briefing door de organisator waren wij er klaar voor. Zeven dagen fietsen (sommigen acht), dag na dag, in het zweet, het stof en over de keien. We bezochten Bananenboerinnen en koffieplanters die een uniek verhaal hadden, en ons duidelijk maakten dat jouw sponsorgeld goed besteed wordt. 

Alle deelnemers beleefden een onvergetelijk avontuur, elkaar helpend aan water, energierepen, zonnecrème en reservebandjes… en dan hebben we slechts een klein deel van de solidaire handelingen opgenoemd. Vermoeide collega’s uit de wind zetten bijvoorbeeld (letterlijk dan), of in het extreme geval van Ingeborg (één van de straffe madammen, eerlijk gezegd, ‘de straftste’ die het tot op de laatste dag de sterkste mannen moeilijk maakte)…die op 10 kilometer van de eindmeet op dag 6 haar versnellingsapparaat in de vernieling zag gaan. Bram, onze fietscoach, knoopte twee buitenbanden aan elkaar, en nam haar letterlijk op sleeptouw. Wim – La Machine – Vermeire duwde mee aan de kar, en zij brachten Ingeborg letterlijk ‘in een zetel’ tot in Léon.  Deze anekdote zegt veel over de creativiteit, solidariteit en inzet van iedereen. 
Bram en Jane

Duizenden foto’s en honderden video’s worden nu de ‘cloud’ ingestuurd om dit verhaal visueel weer te geven. Ondertussen bekomen wij met z’n allen van deze fantastische trip, fysiek en mentaal heel zwaar, maar emotioneel een supercharger van onze batterijen. Hierdoor kan je wat slaaptekort aan, en nog veel meer.

Dikke merci aan de deelnemers voor hun immer opgewekte instelling,  en aan de drie begeleiders.     https://www.facebook.com/bikeclassics. Foto één: Jane (Jaane uitgesproken) onze fietsdokter staat links op de foto, Bert, de coördinator en leider van de groep staat rechts. Op de tweede foto zie je Bram en Jane.
Dit is de laatste blog over Nicaragua, vanaf nu weer terug naar de coachingonderwerpen: Performant, authentiek, constructief en enthousiast. De PACE-principes waren in Nicaragua in dit team alleszins heel intensief van toepassing. Heel warme dank u aan alle sponsors, deelnemers en de drie begeleiders. Ik vond het een hele eer om voor deze reis verslaggever te mogen zijn.

De finale in Nicaragua

De laatste rit vandaag. De dames, door zichzelf tot vuile Fanny’s gedoopt, proper gewassen voor de gelegenheid, namen meteen de kop. Wij heren van stand, beheersten ons en bleven op afstand, zeker 50 meter achter de soepele kontjes fietsend. Zoals gisteren in deze ondertussen vaste rubriek voorspeld, was het 35 °Celcius, en was er een beetje wind op kop. 30 Zalige kilometers reden wij samen, mooie landschappen, mooie wegjes, rotsen, stof, keien, doornen, netels, muggen: alweer veel afwisseling vandaag. En het wereldrecord lekke banden.  Veel doornen die door versleten buitenbanden prikten. De heren besloten om een strandrace te organiseren terwijl de dames rustig aan de 10 kilometer afmaalden, voor ons vertrokken, wat verstandig was wegens het opkomende tij. Wij hadden de keuze tussen mul zand en de waterlijn. Lekker diep in het zand zakken, maar o zo leuk om langs de Pacific Ocean te fietsen, ook al is dat soms noodgedwongen op de kleinste versnelling. De race werd gewonnen door Karel, de 48-jarige Antwerpenaar, die Bert ( 33), onze organisator en coördinator en nog veel meer, net de baas was… Dirk derde ( ook 48 jaar jong), voor Wim ( 52) en Jan (44).
Nadien reden we rustig binnen met z’n allen, Dames weer op kop.
De avond werd afgesloten met een heerlijke barbecue en een huldiging van de drie dokters: de fietsdokter Jane ( Jaane uitgesproken en niet Jeen, het is een man ), en twee medische dokters: Ann en Katrien. De jonge deelnemers Gunter, Ruben en Jürgen werden gelauwerd om hun eindsprint iedere rit.
Als uitsmijter een hart onder de riem voor vele mensen die denken dat dit niet voor hen is weggelegd, mensen die bijvoorbeeld door diabetes geremd zouden zijn om intens te sporten. Ik bedank Elke voor haar moedige houding en haar bereidheid hierover te getuigen, onderweg was zij steeds in de kopgroep, zette altijd door, ondanks haar situatie: diabetespatiënt.

Elke Bernaerts is de dame waarover enkele dagen geleden in deze blog werd gesproken, heeft diabetes en is sportief en zeer gedreven. In haar dagelijkse activiteit zijn er ook veel consequenties van haar ziekte, maar als je een sportieve prestatie als deze wil neerzetten moet je de juiste sport kiezen, namelijk sporten waarbij je weinig kwetsuren riskeert. Haar arts, endocrinoloog, moedigt haar aan om veel te sporten. Het vergt veel controle tijdens het fietsen, om de twee uur prikt zij in haar vinger om het suikerniveau te meten. Zij fietst rond met een insulinepomp om haar suikerniveau zo stabiel mogelijk te houden. Zij zegt letterlijk: diabetes patiënt zijn is geen belemmering om aan sport te doen, hoe intens ook. Je moet regelmatiger en goed gedoseerd eten onderweg, dat is het verschil. ‘ Ik hoop door deze sportactiviteiten mijn levenskwaliteit te verbeteren, en dat is nu reeds het geval, ik amuseer mij op de fiets, ben dankbaar dit te kunnen meemaken.’

Dit was het laatste verslag vanuit Nicaragua, en dankbaar om de vele positieve reacties, stuur ik jou mijn hartelijke groet. Een beetje moe, klaar om straks  24 uur te reizen, meer dan de moeite waard. Onvergetelijk, impressionant, fantastische groepsdynamiek, veel bijgeleerd, heel nederig (want waarmee deze mensen de smile op hun gezicht houden, dat is voor ons minder dan basic)… Dat nemen we mee. Voor altijd.

Bananenboerinnen op de zevende dag in Nicaragua

Jeuk, pijn, zweet, stank, vochtigheid, stof, hitte. Dat waren de ingrediënten van de cocktail van vandaag. We voelden hoe zwaar zo’n cocktailtje kan zijn. Even wielrenner spelen. Wat een zware job moet dat zijn. En dan is het hier  niet eens een wedstrijd. Dag zeven, alweer een uur of vier op de fiets. Door modder, rivieren, stoffige met stenen bezaaide wegen, eindeloos lijkende dreven, fietsen wij… Dapper fietsen wij onder een zwangere lucht die iedere minuut een hittegolf baart. Klapbanden, valpartijen, kapotte versnellingsbak … Wat een dag. Niet alleen de benen zijn moe, ook het materiaal lijdt onder deze extreme omstandigheden. De muggen en andere insecten zijn de laatste 24 uur hyperactief ten aanval gegaan. Vooral captain Tom, Vlaamse vriend die in de maritieme sector actief is in Miami, staat vol beten. Zijn benen zijn verdubbeld in omvang, net als mijn enkels en voeten. Maar het blijft leuk, jeuk nemen wij er bij, net als de pijn ter hoogte van .. De zitbeentjes en alles wat er rond zit bedoel ik.
Dit is een waarschuwing aan potentiële deelnemers, het is meer dan een ‘walk in the park’. Het is intens, zwaar, iedere morgen om 6 uur op, focus op fiets, natuur en je lijf…
Vandaag was een superdag omdat we een superproject konden bezoeken. De succesvolle bananenplantage  ‘ Trianon’ op 65 km van Leon, mooie stad van waaruit ik dit stukje schrijf. Waarom zo speciaal? Vredeseilanden besteedt  je sponsorgeld heel goed, het deed deugd dit te zien en te horen. Speciaal dus. Omdat de boeren die dit succesverhaal runnen boerinnen zijn. Kranige vrouwen die het een aantal jaren geleden even hebben overgenomen van hun ietwat nonchalante mannen. Die hadden er een potje van gemaakt. Nu leven er meer dan 100, honderd,  families van de bananenplantage die hun productiviteit en hun marges in enkele jaren bijna verdubbeld heeft. De -terecht- fiere CEO legde ons uit hoe ze dit aanpakken, met opleidingen voor alle personeel, inclusief P.R. En communicatie. We zagen hoe men heel het jaar door bananen oogst, we stonden versteld over irrigatietechnieken, procesmanagement, verkoop aan Wallmart.  Deze Amerikaanse supermarktketen die samen met Vredeseilanden deze boeren, euh, boerinnen, ondersteunt, en die vaste afname garandeert, zit dus mee in deze boot. Na ons bezoek werden wij heerlijk volgestopt met bakbananen in alle variaties klaar gemaakt, een unieke en smakelijke ervaring! Goed doorvoed stapten wij op de fiets voor  65 km modder en stof vreten. Voor de rest van het verhaal keer je terug naar het begin van dit stukje.  Foto’s alweer in grote getale op Facebook! Je kent intussen het adres.

Morgen de laatste dag.  Finale aan het strand, probeer het eens: 10 km langs de kustlijn, wij verwachten 35 ° Celsius en wind op kop zoals vandaag. En dan verkoeling in de zee, (na)genieten.

de stoffigste dag in Nicaragua

IMGA0039_2

Makkelijk dagje vandaag, zo was het op papier. Amper 300 meter hoogte overwinnen, na gisteren 1300, een ‘eitje’ zoals onze Hollandse vriendin hier zou zeggen. Deze dappere dame mocht het tegendeel ondervinden, net als de andere lichtgewichtige madammen, die zich – geheel terecht – de ‘vuile Fanny’s noemen. Voor de fans van statistiekjes: vandaag 67 kilometer en 4 uur fietstijd, lunchtijd en stops komen daar bij bovenop, alweer een vijftal lekke banden, een lichte valpartij hier en daar, en stoffige wegen, stof in alle gaatjes van ons lichaam, vooral in de neus, nu ik daar bij stilsta na het snuiten…Meer foto’s en tekst op https://www.facebook.com/bikeclassics
Het eerste uur legden wij met z’n allen 20 kilometer af, op hobbelige onverharde wegen. Dames al redelijk diep gegaan. Gelukkig was het niet te warm, zo’n comfortabele 37 graden Celcius, en dat terwijl het stof opsteeg op een niveau dat Parijs – Roubaix een gezondheidswandeling is. Na 40 kilometer was het eindelijk lunchtijd, op een klein boerderijtje waar de tuin mooier en cleaner was dan het gebouw. Palen met golfplaten er op, onverharde bodem binnen en buiten. Stel je voor hoe het in het regenseizoen zou zijn. Enfin, wij blij met het lekkere slaatje en de dagelijkse portie tonijn uit blik. Heerlijk, vooral in de schaduw van de bomen terwijl wij ‘date’ spuiten om de muggen af te houden. Die plaatselijke muggen smaken trouwens prima, aan proteïnen geen gebrek!
Wij zagen vandaag alweer ontzettend mooie natuur, fietsend tussen vulkanen, lichte hellingen, zware keien, waardoor alweer wat averij… Ondergetekende ging letterlijk ten gronde en de ribben voelen nog een beetje pijnlijk, maar dat is makkelijk te relativeren.
Hier is een fantastische ambiance aan het ontstaan tussen de deelnemers, waarbij er eentje wel extra aandacht verdient, maar morgen meer daarover. Zij is diabetes patiënt en fietst hier mee in de kopgroep of net er achter. Ik hoop morgen een kort interview te kunnen delen met jullie, maar intussen is het duidelijk: veel deelnemers schreven zich vandaag in voor de volgende Vredeseilanden Classsic in Sulawesie – of all places ! – Wij zitten nu op restaurant in de grote stad Leon, waar een Vlaamse en een Nederlandse dame de ‘Via Via’ uitbaten. Heerlijke stoverij met frieten. Pardon? In Nicaragua ?  Ja dus, Belgische frieten en Californische wijn in dit land. Live muziek, authentiek en straf gebracht. Hmmmm.
Ondertussen is het amper 28 graden Celcius om 20.30 u en zijn we zeer tevreden, moe en goed gevoed, met blij gemoed. Nog een paar dagen genieten. Hasta Manana, want intussen is hier een live band vertrokken voor een pittig avondje echte salsa en dies meer.

Dag vijf: Nicaragua is een impressionant land

Ja, we zijn onder de indruk. Dit land is groener, afwisselender, ruwer, puurder, dan wat wij ooit uit de reportage van Vlaanderen vakantieland konden vermoeden. Ook al waren de beelden realistisch en goed gemaakt. Een les in realisme: beleef het zelf en je ziet en voelt het intenser dan op de TV. Klinkt logisch? Zeker, maar de impact is veel groter dan gedacht. Tot daar een korte weergave van de commentaren die ik opvang tijdens de middaglunch of tijdens de stops onderweg.  Hoe was onze dag vandaag?
Amper 52 kilometer, maar wel de meeste hoogtemeters van deze reis. Op en neer, heel veel steile hellingen met veel scherpe keien en zeer gevaarlijke afdalingen. Eentje van ons kuste de grond, hij werd vanavond deskundig gerepareerd door 1 van onze twee dokters, en met enkele draadjes versierd omdat de wonde nogal diep was. De dames presteren hier indrukwekkend, lange en moeilijke hellingen trotseren zij dapper, geven nooit op, gaan sterk door op karakter ( en natuurlijk op hun talent ). De heren worden even moe als de dames, maar dat is omdat er hier en daar wat competitiedrang om de hoek komt kijken. Techniek, conditie, doorzettingsvermogen: mountainbiken is veeleisend en heel uitdagend, zeker op dit parcours. En tot de middagpauze is alles in harmonie: natuur en sport. Even de benen en het hart testen, maar alles leuk en aardig. Na de lunch gaat het steeds harder in de kopgroep, vandaag door een supermadam aangevuurd, uitgelokt, uitgedaagd: Ingeborg heeft iedereen op de proef gesteld, niet te temmen, vlammend tot de laatste kilometer. Straffe kost, ze heeft ons allemaal pijn gedaan, inclusief zichzelf. Rond 4 uur in de namiddag liepen wij ons hotelletje binnen, fietsen kuisen, plaatselijk pintje, rusten, schrijven, heerlijk.

Een vijftal lekke banden per dag op 36 fietsers op dit parcours, dat valt nogal mee. Ik was er ook bij, en gelukkig enkel een ‘leegloper’ wat voor de leken, even gewaardeerde lezers en lezeressen, wil zeggen dat je stilletjes aan voelt dat je op de velg zit, en dus geen klapband.
Vredeseilanden zorgde voor een uniek bezoek aan een koffieplantage vandaag. Je kan dat vergelijken met een wijnboer in de Champagne die enkel de wijngaard exploiteert, en de druiven aflevert bij Veuve Cliquot en Co… Ik bedoel dat de koffieboeren zoals die wijnboeren enkel het basisproduct telen en oogsten, wassen, kwaliteit controleren en selecteren en tenslotte afleveren aan de koffiefabrieken waar de gewassen bonen worden gedroogd en verpakt om on het Westen te worden gebrand en verpakt als bonen of als gemalen koffie. In de Champagne zijn er natuurlijk wel een duizendtal kleine merken die alles combineren: productie, vinificatie en verkoop. Hier niet dus : het blijft bij planten en oogsten en verkopen aan grote opkopers. Aan amper 2 dollar per kilogram ruwe koffiebonen. Kijk even na hoeveel jij per kilo betaalt voor je koffiebonen, interessante oefening.
Wat Vredeseilanden hier met een tiental mensen doet is de plaatselijke boeren in Nicaragua en Honduras leren om te schakelen naar ‘Bio’ en ‘Fair Trade’ en op focus op verkoop en niet meer op ‘overleven’. Naast koffie is  suikerriet,  bananen en groenten.  De boeren worden begeleid om hun productie proces te verbeteren, hun administratie – blijkt dat de vrouwen hier veel sterker zijn -, hun verkoop. Alles kan beter dus. De slogan ‘boeren verdienen meer’ is hier echt van toepassing, dubbel te interpreteren : dankzij Vredeseilanden verdienen ze effectief meer geld, maar ze zouden ook nog meer respect mogen verdienen, en zelfs nog meer centen… Traag en gestaag groeit het hier, en dat te mogen meemaken, voelen, horen. Dat doet deugd, we weten dat jullie sponsorgeld op een fantastische manier GOED BESTEED is, met FOCUS op samenwerking en niet op ‘hulp’. Foto’s op Facebook, zie link in vorige blogs. Vredevolle groet!

Dag drie en vier in Nicaragua: het land van Sandino

IMG_2794

Gisteren een zware dag beleefd: fysieke uitdagingen genoeg, tot 20% stijgingspercentage en ook pittige en ‘onmogelijke’ afdalingen. Te voet dan maar na kennismaking met de harde ondergrond in een poging om zo lang mogelijk op de fiets te blijven. Wat een schitterend parcours, een natuurbeleving en een confrontatie met zeer eenvoudig leven. Onze plaatselijke gids van Vredeseilanden, Roos, vertelt dat men de laatste jaren hier werkelijk vooruit gaat. Wij rijden door dorpjes, door onverharde wegen, met huisjes met onverharde ondergrond. De bezem staat aan de deur, de grond binnen is proper, buiten ligt het vol blikjes en plastic… Dit land ruikt naar brand en verbrand. Mensen stoken hun afval op, en zitten hele dagen buiten, zwaaien ons toe, ons bekijkend als aliens, maar altijd met glimlach.  Onderweg zagen wij een schitterende vulkaan die nog sulferdampen de lucht in stuurt, een actieve maar ongevaarlijke vulkaan, de stank van de hel verspreidend in een landschap waar wij door lavavelden rijdend, van de ene verbazing in de andere vallen.
Dag drie.
Deze morgen zijn we goed gestart met een pittige helling. Bijna 4 kilometer klimmen net na het ontbijt, steil, lastig… en dat op de warmste dag. Onderweg tot 35 °C en volle zon. 70 kilometer met heel mooie lange stukken landweg tussen de velden. Massa’s zilverreigers gezien, veel variatie in het landschap, veel solidariteit onder de deelnemers, want deze groep bestaat uit 35 verschillende personen en persoonlijkheden, met 8 dames tussen de 23 en de 54 jaar. De 27 heren variëren tussen de 25 en de 67 jaar… Elkaar uit de wind zetten, in de zon zetten, insmeren met zonnecrème en ‘date’ tegen de muggen: we doen het allemaal. Terwijl ik dit schrijf is een groepje enthousiaste jeugdigen een Vlaamse zangstonde aan het organiseren. Luid en vals zingen zij propere en vuile liedjes. Ambiance en ontspanning aan 110 decibels, gelukkig geen Vlaamse controleurs : You never bike alone als variatie op het clublied van Liverpool – de voetbalclub voor de leken – You never walk alone. Nu even rusten en douchen, want het begint hier een beetje te stinken. Tot de volgende! Meer op Facebook.https://www.facebook.com/bikeclassicshttps://www.facebook.com/bikeclassics