Category Archives: Authentiek

Jan Mulder wereldkampioen

1025_Mulder

Marc Wilmots laat de Rode Duivels punten pakken. En veel. Hij heeft steeds meer feiten en cijfers die hem ‘gelijk’ geven. Hij is omringd met een  sterke staff, tot en met een topchef, maar koos er voor om zelf de rol van mental coach op te nemen. Mensen die topprestaties leveren zijn naast fysiek en technisch getalenteerd, ook mentaal sterk. Die mentale kracht heeft vele facetten, waaronder het ‘streversgehalte’. Al die ego’s leggen de lat zo hoog dat er binnen een team competitie ontstaat.  En frustratie, afgunst en andere normale emoties bij topsport. 23 spelers voor 11 basisplaatsen. Hou die allemaal scherp, gemotiveerd, flexibel en vol vertrouwen, ook al moeten ze slechts 3 minuten spelen, of helemaal niet: een onmogelijke opdracht voor één mens. In een dergelijke groep heersen groepsdynamieken die bij succes onzichtbaar blijven. Zo lang men wint mort men niet. Bij hoge stress of bij falen komt de mentale kracht vaak op een minder fraaie manier naar buiten. Een voorbeeld: Lukaku die de hand van de coach weigert, en letterlijk om zich heen schopt en roept als een verwende puber die zijn zin niet krijgt. De reactie van Wilmots op de persconferentie was voor mij duidelijk: het wordt onder de mat geveegd bij al het andere stof. De frustratie van Dufour en andere spelers die barsten van de goesting en de adrenaline, en die op hun ongelofelijke honger blijven zitten: onder de mat! Er dreigen nog meer ontploffingen. Maar onze bondscoach blijft een topcoach, ook hij mag zich vergissen. Hopelijk is er geen mentale coach nodig en voetballen ze in de achtste finale de pannen van het dak. Daarvoor zal er een klein mentaal mirakel nodig zijn want de uitstraling, de overtuiging, het enthousiasme… van de Rode Duivels de eerste twee matchen deed meer denken aan Rode Cavia’s. Rennen dat wel, maar naar waar en waarom?

1025_Mulder

De beste stuurlui staan aan wal. Veel sportpsychologen en mental coaches vinden dat Wilmots een fout maakt omdat hij geen professionele mentale omkadering heeft voorzien. Met deze ploeg, nummer vijf op de wereld als het om transferwaarde gaat, moet er enthousiast en dominant voetbal mogelijk zijn. Jan Mulder analyseert het knap, en kan het nog creatief, scherp, humoristisch en spitsvondig verwoorden. Dat hij op 4 mei dit jaar negen en zestig is geworden (69) lijkt wel fictie. Voor mij is Jan Mulder wereldkampioen “professionele voetbalcommentaar geven”. Volgens Jan mag het allemaal wat spontaner (authentieker), enthousiaster, waardoor het sterker (performanter) wordt.  Op die manier bouw je (constructief)  sneller (hogere pace) een goede aanval op.  Mulder staat – zonder het te weten – achter het acroniem PACE: performant, authentiek, constructief en enthousiast, en straalt dat ook helemaal uit. Jan Mulder op zijn 69 wereldkampioen! Leve De Rode Duivels, zo lang het duurt genieten we mee van de euforie van onze landgenoten in het algemeen en van onze koningin in het bijzonder. Lees meer over Mulder de communicator: klik hier. Bij gebrek aan mental coach in Brazilië kan iemand daar Jan Mulder’s enthousiasme injecteren in iedere Duivel zijn hoofd, hart en benen? Dàn en alleen dàn pakken we de wereldtitel.

 

Vergaderen is populair. Conference calls, skype, échte ouderwetse vergaderingen: het is noodzakelijk, maar wie gaat er met ‘enthousiasme’ naar de volgende vergadering? Het is populair, maar is het effectief? Is het interessant? Er is veel weerstand tegen vergaderen. Ik hoor vaak van mijn klanten dat ze het helemaal niet effectief vinden. De “meetingcultuur” is in vele ondernemingen een (on)uitgesproken bron van frustratie. Je kent alle frustraties van meetings dus bespaar ik je het lijstje. Vergaderen, coachen, een verkennend gesprek, een brainstorming… hoe kan het met meer impact, met meer effect?

on top of it

Wandel! Doe het gewoon, ga op wandel met je gesprekspartner(s). Er is steeds meer wetenschappelijk bewijs dat wandelen niet alleen aangenamer en gezonder is, maar ook effectiever als je snel tot goede oplossingen of ideeën wil komen.  De universiteiten van Michigan en Stanford leveren wetenschappelijke argumenten. Hebben we die nodig? Ons gezond verstand weet dat, zeker nu het zomer is, een wandeling energie geeft, inspiratie brengt, en je in een ‘andere’ context beter tot ‘connectie’ brengt. De moeite om het eens te proberen. Grote leiders en managers doen het ook. Durf je je volgende gesprek of meeting buiten houden?

Ik bedank mijn klant, een jonge CEO van een jong en bloeiend IT-bedrijf, om me deze link te bezorgen. Nu is het aan jou: “Bridge the ‘inspiration – action’ gap” and just do it. Eén klik en je bent er.

 

Leren omgaan met conflict, leren uit conflict

Vorig weekend was ik met vrienden in Normandië. Met de motor legden we meer dan duizend kilometer af door het glooiende, liefelijke landschap, vlakbij de kust waar in juni 1944 één van de gruwelijkste oorlogsdaden sinds mensenheugenis plaats vonden. Ik was daardoor heel diep geraakt, net als mijn drie vrienden. We werden er letterlijk stil van. Op zes juni 1944, D-day, verloren 12.000 Amerikaanse, Engelse en andere ‘geallieerde’ jonge mannen daar het leven, ze werden als kanonnenvlees in zee en op het strand gedropt. Alleen al op dag één. Wat volgde was een dagenlange meedogenloze strijd. Tot de Duitsers moesten plooien. Toen we op het kerkhof van Omaha beach wandelden werden we stil getroffen door de ‘trieste schoonheid’ van de talloze witte kruisen, hier en daar een Jodenster er tussen. “We leren zo weinig uit die gruwelijke fouten” zei één van mijn vrienden. Overal ter wereld zijn er nog steeds dergelijke massale slachtingen, zelfs onder burgers. Op grote en kleine schaal.

everything-is-workable-3d-book-2De uren nadien zit je daar dan, cruisend op de motor, enkel in gesprek met jezelf. Ik was mij ontzettend ‘hard’ bewust van de rauwheid en medogenloosheid van de oorlog enerzijds, en de schoonheid en de ingetogenheid van de musea en talrijke begraafplaatsen anderzijds. Ik was net voor mijn vertrek begonnen in een boek over ‘conflict resolution’ van Diane Hamilton, een Amerikaanse professionele ‘mediator’ en ‘facilitator’ in conflictsituaties. “Everything is workable” is de titel, dat was natuurlijk een trigger om het te kopen. Teamtrainingen hebben altijd met ‘conflict’ te maken, ook al benaderen we dat speels en licht. Het bezoek aan deze historische plaatsen wakkerde mijn ijver aan om het boek meteen grondig tot de laatste letter uit te lezen (ben bijna klaar, het zijn wat kortere nachten geworden). In onze filosofische gesprekken tijdens de stops onderweg hadden we het over ‘omgaan met conflicten’. We waren het roerend eens: het zou een verplicht vak moeten zijn in ons onderwijs. Het boek van Diane Hamilton is zo rijk, zo menselijk, zo juist… het helpt een conflict aanvaarden, er open en zonder vrees mee om te gaan, het vanuit verschillende perspectieven aan te pakken. Het dwingt je niet het conflict op te lossen zoals de letterlijke vertaling van het woord ‘resolution’ suggereert. Het leert je er constructief mee omgaan, creatief ook, vanuit een niet dwingende maar uitnodigende attitude: gelijk halen is onbelangrijk, waardigheid, begrip en gedeelde interesse voor beide partijen, van beide partijen, daar gaat het om. Daardoor ontstaat een nieuwe vorm van samen werken of van begripvol elk zijn weg gaan.  Ook als elke partij een andere visie behoudt op de werkelijkheid, kan men respectvol en krachtig zijn eigen weg verder zetten. En vaak ontstaat er op die manier toch een vreedzame en begripvolle oplossing en samenwerking. Dat geldt op alle niveau’s, van een burenruzie tot een conflict met je baas, met je familie, je collega: conflict is a part of life.

IMG_3757

Dit boek bevat een zeer hanteerbare toolbox en leidt je tot échte win-win situaties. Het is niet geschreven om oorlogen zoals deze van 40 – 45 te voorkomen, maar het zou wel kunnen werken in de toekomst voor onze eigen kleine oorlogen, privé en professioneel. Je hebt het al door: ik raad het iedereen van harte aan, voor zo ver ik weet is het enkel in het Engels verkrijgbaar: http://www.shambhala.com/everything-is-workable.html

 

Saskia Van Uffelen: “H.R. manager belangrijker dan CFO”

De ex-CEO van Bull die haar bedrijf succesvol liet groeien is een mama. Moeder van vijf kinderen, een jonge vijftiger (52) die op dit moment, eind april, overstapt naar Ericsson. Als CEO natuurlijk. Saskia is zeer consequent in haar columns in ‘De Tijd’, haar televisieoptredens, haar contacten met Nelie Kroes, haar boek ‘Iedereen Baas’. Ze heeft het over ‘nieuw leiderschap’. “We moeten uit onze ivoren toren komen en coaches worden… opleiding en ontwikkeling centraal stellen en onze medewerkers zelfstandig maken.”

Saskia-Van-UffelenDoor zich regelmatig te ontspannen (vrijdagnamiddagen, week-ends en vakanties houdt zij écht vrij) kan ze dit tempo aanhouden. Niet tot haar zeventigste zoals ze zelf zegt. Ze is tenslotte nog jong, een babyboomer van 52. Gepokt en gemazeld in de IT-business en toch een fanatieke people manager. Zij ziet  “IT als stimulans om menselijker te managen.” Haar enthousiasme hierover deelt ze in haar boek ‘Iedereen baas’  waar ze uitlegt dat we vanaf 2016 met vier generaties zullen samenwerken in de bedrijfswereld. De Z-generatie, geboren na 1992, is op komst, en die slikken niet zo maar een hiërarchisch bevel (vraag het aan de leraren en professoren aan de universiteit, die zijn verplicht zich aan te passen aan de Z-ters, een factor in het stijgend burn-out percentage misschien…). De generatie Y (° 1980-1992) maakt het de huidige managers al niet zo gemakkelijk en toch wordt de uitdaging: hoe houden we die vier generaties samen vrolijk gemotiveerd? Door nieuw leiderschap dus. Saskia Van Uffelen haar voorbeeldfunctie is belangrijk, haar communicatie hierover ook. We weten nu dat het in 2014 en in de toekomst mogelijk is hard te werken, veel verantwoordelijkheid te nemen, een bedrijf en een gezin te leiden, en dat allemaal te relativeren. Saskia, une grande dame, die ons nog lang mag inspireren. Wij wensen haar succes met haar nieuwe uitdaging bij Ericsson, die gelukzakken!

PS. Als coach, speaker en trainer, als babyboomer en vader van twee Y-generatieleden, zie ik in veel bedrijven en organisaties veelbelovende synergie ontstaan. Voorwaarde: een open geest en de kunst om minder oordelend te zijn langs beide kanten. Openheid, passie en het delen van informatie maakt mensen enthousiast, de E van PACE.

Ter info het generatie-overzicht

Babyboomers:  ° 1946 – 1964   Generatie X: ° 1965 – 1979  Generatie Y: ° 1980 – 1992  Z-ters: vanaf 1993